تسنيم


	+ تقديم به بهاره عزيزم *تقديم به تو عزيزترينم* آنچه در چشمانم خواندي؛ تنها يک نگاه نبود، يک دنيا دوست داشتن بود... آنچه که درون قلبم حس کردي؛ تنها تپش يک قلب نبود، تو بودي و يک دنيا آرامش... آنچه که در نگاه تو ديدم؛ چشم‌هاي خيست بود و فزصتي ديگر براي آغاز... براي من لحظه‌هاي در کنار تو بودن يک نفس تازه است، نفسي از اعماق وجودم... در لحظه‌ي ديدارمان حتي آن سکوت بين ما نيز، خودِ آرمش است! دلم نمي‌خواهد ديدار با تو، تنها يک رويا باشد، دوست دارم فرذا که مي‌آيد، اين لحظه‌ها همه يک خاطره باشند... پس سرت را بر روي شانه‌هايم بگذار و تنهائيت را فراموش کن، و با من بگو از روياهاي سبز دلت... بيا تا با هم به سوي آن آغاز بودن سفر کنيم، سفري که همسفران آن تنها من و تو باشيم! نگو که از فردا مي‌ترسي، نگو که از دوست داشتن مي‌هراسي! بيا تا پا به پاي هم براي رسيدن به هدفمان و فرذايي پر از روشنايي گام برداريم... اين قلب من، احساسات من و اين دوست داشتن من؛ امانتيست از من به تو... بپذير تمام من است، از من به تو... به يادم آمد روزي که گفتي: قلبم را به تو مي‌دهم تا اگر روزي آن را پس آوردي، تو در آن باشي! پس ديگر حرفي نيست، جز ماندن راهي ندارم! تو هميشه در قلب مني، همين که تو هستي، دوست داشتن هم هست... کاش مي‌شد هر آنچه در دل بود، در قلم نيز جاري مي‌شد!!! *دلت را به‌ خدا بسپار* گل من؛ قلبت را، به خداوند سپار، آن همه تلخي و غم، اين همه شادي و ايمانت را...گاهي از عشق گذر کن و دلت را بسپار، به خداوندي که، خوب مي‌داند گل من! سهم تو از دل چيست...! گاه، دلتنگ شوي، گاه، بي‌حوصله و سخت و غريب! و زماني را هم، غرق شادي و پر از خنده و عشق... همه را، اي گل ناز، به خداوند سپار... خاطرت جمع، عزيز... گل نازم؛ اين بار چشم دل را وا کن! دست رد بر دل هر غصه بزن! حرف‌هايت را، گرم و آرام و بلند، به خداوند، بگو... عشق را، تجربه کن! حرف نو را اين بار، از لب شاد چکاوک بشنو! قطره اشکي بچکان، بر دل کوير اين عاطفه‌ها...! گل من؛ در اين سال، که پر از روز و شب است، و پر از خاطره‌هايي تازه!چشم دل را، نو کن... و شبيه شب و شبنم، غرق موسيقي باش! لحضه‌ها، مي‌گذرند، تند و بي‌فاصله از هم... مثل آن لحظه که ديروز شد و مثل آن روز که انگار، گلم هرگز از ره نرسيد...آري اي خوب قشنگ؛ زندگي، آمدن و رفتن نيست... خاطره‌ها هستند، گاه شيرين و گاهي تلخ و غريب! بهتر آن است که در روز جديد، فکر را نو کنيم، عشق را، سر بکشيم و دل تار غمين را بنشانيم سر سفره‌ي نور، خانه‌اش را بتکانيم و سپس هر در و پنجره را، سوي چشمان خدا وا بکنيم... روز نو، آمده است! امروز هم، مثل هر روز از آغوش خدا، مي‌رويد! کاش، اين بار، گلم؛ با دلي پر ز مهر، عهد ببنديم، دگر، قدر بودن‌ها را، خوب‌تر بدانيم... و خدا را هر روز، از نگاه همگان بخوانيم...! فاصله، بسيار است بين خوبي و بدي... مي‌دانم!!! اما بيا با هم شروع کنيم... ولي اي ماه قشنگ؛ آنچه در ما جاري است؛ اين همه فاصله نيست! چشمه، گرم وصال است و عبور... زندگي... مي‌گذرد؛ تند و آسان و سبک...! عاشق هم باشيم، عاشق بودن هم، عاشق ماندن هم، عاشق شادي و هر غصه‌ي هم... روز نو، هر روز است؛ فکر را، نو بکنيم...! ... عشق را، سر بکشيم...! زندگي؛ مي‌گذرد...! تند، آسان و سبک!!! \| نوشته شده توسط ياس در جمعه 25/5/1387 و ساعت 11:55 عصر \| نظرات ديگران()


	+ خدا کند که بيايي *اينک دل بي‌قرارمان بيش از هر زمان در انتظار توست* به‌دنبالش همه جا رفتم همه‌ي آدم‌ها را ديدم هيچ‌کس را شبيه او نيافتم او چهارم شخص غايب است اوکه درست مثل هيچ‌کس نيست و همه منتظرش با لحن کدام آفتاب، با صداي کدام پروانه، با آواز کدام سنگ، با ترانه‌ي کدام باران، ويراني همواره‌مان را فرياد بزنيم؟؟؟ اي دور از دسترسِ نزديک! اي سخاوتِ هر روزه‌ي زمين!که نماز مهربانيت را ستاره‌ها، هزار مرتبه اقتدا کردند، و هر روز، تشنه‌تر از پيش، سر به شانه‌هايِ آسماني‌ات گذاشتند... چقدر اين روزهاي بي‌تو، کش آمده‌اند! چقدر طولاني شده، صداي نيامدنت! چقدر سنگين است هواي دلتنگي‌ات! اي مهرباني بي‌حد... با همان سکوتِ ديگر گونه‌ات، با همان سخاوت همواره‌ات، با همان نگاه‌هاي مهربانت، با همان ايستادن استوارت بايست... باران بي‌وقفه‌ي آمدنت را در بيابان خشک دلمان بباران... هواي بي‌تو، هواي خالي اندوه است، هواي خالي مرگ است... اي مبهم روشن... تا چند زمستان، چشم‌هايمان را روشن نگه داريم؟! تا چند شباب، دلتنگي‌مان را کنار بگذاريم؟! تا چند صباح، چشم‌هايمان را بگيريم زير آفتاب؟! تا چند بار از نردبان دوري‌ات، بالا برويم؟! تا چند...؟! چند آفتاب نذر آمدنت کنيم؟! اي آفتاب بلند مهرباني... با اين همه زمستاني که در کوله ‌بارمان است؛ و با اين همه پاييزي که در راه است؛ و با اين همه جاده‌هايي که به بن بست تکيه داده‌اند؛ تا جمعه‌ي آمدنت چند ندبه فاصله است؟؟؟!!! من چشم‌هايم را بسته‌ام اما آينه به آينه پر از چشم‌هاي اوست هوا را که نفس مي‌کشم انگار بوي نگاه مي‌دهد نمي‌دانم چرا ديگر او را نمي‌بينم چشمهايم در حسرت نگاهش کور شده‌اند عشق تو با سرشتمان عجين شده است، و آمدنت طبيعي‌ترين و شيرين‌ترين نيارمان است، و ظهور تو بي‌ترديد بزگترين جشن عالم خواهد بود. به اميد آن روز... *ميلادت؛ که ميلاد اميد است، هزاران بار تبريک...* \| نوشته شده توسط ياس در جمعه 25/5/1387 و ساعت 11:18 عصر \| نظرات ديگران()


	+ عشق ناب فقط عشق تو نابست خطا از من است، مي‌دانم، از من که سال‌هاست گفته‌ام (فقط تو را عبادت مي‌کنم) اما به ديگران دل سپرده‌ام، از من است که سال‌هاست گفته‌ام (فقط از تو ياري مي‌طلبم) اما به ديگران تکيه کرده‌ام، اما رهايم نکن، بيش از هميشه دلتنگم، به اندازه‌ي تمام روزهاي نبودنم... خداوندا: معتقدم به دوست داشتن به‌عنوان بزرگترين معجزه و تو چه زيبا اين معجزه را برايم مجسم کردي چرا که... ديگر قرار نيست... عشق‌هاي زميني، پرده‌دار حضورت شود تا بيايي آنها را از بيخ و بن سوزنده‌ام در عشق تو پيچيده‌ام... ديروز با تمام خوشي‌ها، دلتنگي‌ها و حتي ناملايماتش، تمام شد... من از ساعاتي پيش، مشتاقانه به انتظار سپيده‌دمان نشسته‌ام؛ چشم دوخته‌ام به بي‌کران آبي و محو اين همه زيبايي شده‌ام... وقتي صداي اذان، همراه با نسيم صبح‌گاهي، پيام سپيده را برايم مي‌آورد، من به‌خود مي‌گويم: هنوز هم جاي تامل بايد... من باز به انتظار نشسته‌ام، به انتظار، اين بار نوعي خاص از جنسِ دل آرام و ساکت از راه مي‌رسد. به‌ياد نماز خواندن پدرم مي‌افتم؛ جا نمازش را پهن مي‌کرد، درست در امتداد نور... خداي من! اين همه زيبايي را مگر مي‌شود توصيف کرد!!! با اولين تکبير دلم مي‌لرزد و چشمانم مي‌بارد... آخر تازه امروز فهميده‌ام که عشق چيزي فراتر از تصورات ذهن خاک خورده‌ي من است. "طلوع چنين عشقي، با اين همه زيبايي، ديدني‌ترين چشم‌انداز دنياست" و خدايم را شکر مي‌کنم که چنين توفيقي را ارزانيم داشت تا ببينم زيبايي نابش را... و کلام آخر اينکه امروز را به‌ياد خواهم سپرد، امشب کنار پنجره بيدار مي‌مانم تا سپيده‌مان که بامداد، امروزِ ديگري را با خود مي‌آورد تا من عاشق‌تر از ديروز به روي امروز لبخند بزنم بانک بر آورم که، به‌راستي طلوع عشق هميشه زيباست... \| نوشته شده توسط ياس در جمعه 11/5/1387 و ساعت 1:52 عصر \| نظرات ديگران()


	+ خدا، مهربانترين همراه تو، همين جاهايي يادم رفت، تو را؛ پي اندوه نگاري که شبي بي‌خبر رفت و دگر باز نگشت! يا پي لذت شادي ژرف، روي انديشه پر وسوسه‌ي دانايي! آري اين بار هم انگار، يادم رفت تو را...! به کجا مي‌رفتيم، که تو از خاطر من مي‌رفتي؟! به جهاني که در آن، از زمين دل‌مان، علف هرز چرا؟! مي‌روييد؟! يا به آن وادي سرگرداني، که هوايش همه از حسرت و ترديد، به تنگ آمده بود؟! به کجا مي‌رفتيم؟! تو پر از معجزه بودي و من و دل در دل روشن نور، با چراغي مبهم اما و اگر، پي تو مي‌گشتيم! ... تو، همين جاهايي... من تو را مي‌بينم؛ که در آغوش زلال شبنم، مثل موسيقي آرام هوا، مي‌نشيني و به من مي‌خندي... يا همين نزديکي، روي لبخند پر از مهر خدا مثل يک کودک پر شور و اميد، دست ترديدم را، به يقين مي‌گيري! تو، همين جاهايي... من چرا يادم رفت؟! که تو هستي! پاي پرواز پر پروانه! و چرا مي‌گشتم، همه‌ي دنيا را، پي برهان و دليل؟! اين همه کافي نيست؟! اين همه خوبي و نور، اين همه شادي و شور...؟! اين همه زيبايي...؟! اين همه لحظه‌ي سر مست غرور...؟! ... او اگر رفت...!!! من چرا دلتنگم؟! ... که تو هستي!!! و کسي مي‌آيد، که به ايمان تو بي‌ترديد است! و دلش، آن‌قدر بي‌رنگ است، که از آن سوي دلش حرمت آبي فردا پيداست! من، چرا يادم رفت، که تو هستي، و چرا مي‌گشتم، همه‌ي عمرم را، پي فهميدن تو...؟! که تو هر لحظه همين جاهايي... و مرا، مي‌فهمي! و من از بودن تو، خود آرامش و عشقم، و پر از نور و اميد... و دگر مي‌دانم، که تو هستي، همه جا و همه وقت! و به من نزديکي... تو، همين جاهايي... امروز تولدم هست شروعي ديگر براي من که به پايان يک آغاز رسيده‌ام. امروز تولدي ديگر، از چندين تولد من است. امروز روز من است؛ روزي براي جدايي از کالبد کهنه، و ورود به کالبدي نو و تازه است. من اين شادي را تنها با کساني تقسيم مي‌کنم که مرا به‌خاطر داشته‌هاي دروني‌ام، دوست مي‌دارند. خدايا: سپاس بي‌کران تو را، به‌خاطر نعماتي که بي‌قيد و شرط عطايم کردي، تو مهربان‌ترين و عزيزترين همراه مني... دوستت دارم... \| نوشته شده توسط ياس در شنبه 5/5/1387 و ساعت 12:25 صبح \| نظرات ديگران()


	+ جا مانده کوله باري از سنگ به دور دست آنجا که تو ايستاده‌ائي خيره مانده‌ام گام‌هايم از باز گشت منصرف شده‌اند و خطوط ميان من و تو هر روز بيشتر نا مفهوم مي‌شود انتظار............. براي تو سخت و جانکاه است با اين همه باز انتظار مي‌کشي!!! با اين همه سنگي که بر کوله‌ام، نهاده‌ائي اما................ من هرگز به تو نمي‌رسم منتظر نباش....... \| نوشته شده توسط ياس در پنجشنبه 27/4/1387 و ساعت 10:36 عصر \| نظرات ديگران()


	ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ [25/5/1387- 11:55 ع] تقديم به بهاره عزيزم [25/5/1387- 11:18 ع] خدا کند که بيايي [11/5/1387- 1:52 ع] عشق ناب [5/5/1387- 12:25 ص] خدا، مهربانترين همراه [27/4/1387- 10:36 ع] جا مانده [آرشيو شده ها]

درباره خودم

ياس[31]
خداوندا! به خاطر اين که به من اجازه مي‌دهي با تو سخن بگويم و آرزوهايم را در ميان بگذارم، سپاسگزارم. از اسارت نفس رهايم کن تا بر اراده‌ات، گردن نهم. خداوندا! به خاطر آرامش درونم سپاست مي‌گويم. مي‌دانم در هر آنچه براي من اتفاق مي‌افتد، خير تو حاضر است، چرا که تو خالق نيکويي‌ها هستي. الهي! غم‌ها و تنهايي‌هايم را به تو مي‌سپارم و روحي آرام و قدرتمند را از تو هديه مي‌گيرم، مرا لبريز از خود کن... " اگر تنهاترين تنهايان شوم، باز هم خدا هست، او جانشين تمام نداشته هاي من است..."

موضوعات وبلاگ

رفتار اجتماعي
کامپيوتر
اسب سواري
هنر فکر کردن
متون ادبي
شعر و شاعري
سخن داني
اخلاق و عرفان

لوگوي وبلاگ

منوي اصلي

RSS
Atom
صفحه نخست پست الکترونيک صفحه ي مشخصات خانگي سازي ذخيره کردن صفحه اضافه به علاقه منديها

نوشته هاي پيشين

نوشته هاي پيشين [26]

لوگوي دوستان

لينک دوستان

MAKHo0oF gr0ups
رهايي ( رخا )
شب مهتابي
COMPUTER&NETWORK
ناز آهو
يادداشت هاي يه آسموني
ياسي
شقايق
آسمان آبي
حوري آسمان
اقاقي
فاديا
Lovely
الهه اميد
راميلا
شميلا
خاطرات عسل خانوم
جاي خالي آفتاب (بهار)

آمار وبلاگ

بازديد امروز :1
بازديد ديروز :8
مجموع بازديدها : 2781

خبر نامه

نام:
ايميل:

موسيقي وبلاگ

جستجو در وبلاگ